بخشی از گفتگوهای ذهنی من

واقــــعــــا بـــا تمـــام وجـــود خســــتــــه شــــدم

کـــاش می شـــد همـــه چیز و گــــذاشــــت و فرار کــــرد

مـــوندنم الــــان فقــــط و فـــــقط یکـــــــــ دلیلـــ داره

آخه مثــل آدم داشتـــیم خونـــه بابـــامون زنـــدگی میـــکردیم

البتــــه مثــــل آدم همــ زندگـــی نمیــــکردیم دیـــــگه

علـــتش پســـ همیـــن بود که الکــــی الکــــی خر شدیــم رفت.

ولـــی هرچی بود از الــــان خیـــلـــــی بهتـــــــر بود

شایــــد خیــــــلی نـــــه ولــــــــی مطمئنم کـــــهـــ بهتر بود

بـــه هر حـــال خودکرده را تدبیــــر نیست

یا

خودم کردم کـــــــه لعـــنتـــــــ بر خودمــــــ باد

من برم سریـــــــال مادرانـــــه ببیــــــــنم

کــلا از هیـــچـــی شانس نیاوردیم